Eerdere kunstenaars waren:
|
 Birgitta Sundström Jansdotter
Vanaf 16 februari heeft Birgitta Sundström Jansdotter’s haar eerste solotentoonstelling in een van de museale zalen van Pulchri Studio te Den Haag.
Vanaf 2006 is Birgitta lid van Pulchri Studio, waar zij in 2007 prijswinnaar werd van de Jacob Hartogprijs . Birgitta heeft geëxposeerd in Zweden, haar geboorteland, in België, Italië, Spanje en Nederland.
Het werk van Birgitta onderscheidt zich door een realistische weergave van een surrealistische wereld. Bekende taferelen in een onbekende omgeving.
De toepassing van kleur versterkt het onderwerp en laat het gehele werk opvallen. Vrouwen zijn veelal het onderwerp in het kunstwerk. Deze vrouwen hebben meerdere lagen waardoor er emoties naar boven kunnen komen die de kijker kan ontdekken en ondergaan.
Opening op zaterdag 16 februari om 16.00 uur door Zijne Excellentie Hans Magnusson, ambassadeur van Zweden.
 Marie-Antoinette Courtens
Mesdagzaal & 16 02 2008
Hardenbergzaal 09 03 2008
Licht en ruimte gevangen in de abstractie van kleur
Om de abstracte schilderijen van Marie-Antoinette Courtens (1944, Oss) te kunnen duiden is meer nodig dan een oppervlakkige waarneming. Abstracte kunst laat zich immers – in tegenstelling tot veel figuratieve en realistische kunst – niet makkelijk in één oogopslag vangen, maar het vereist een langdurige beschouwing en analyse om ermee vertrouwd te raken en het te kunnen interpreteren.
Alom is waar te nemen dat we in een periode zitten waarin de figuratieve kunst weer de boventoon voert en de abstracte kunst naar de achtergrond wordt gedreven. Daaraan heeft het museumbeleid van de laatste jaren alsook de kunstkritiek een fikse bijdrage geleverd. Het is echter een misvatting van kunstcritici, die een voorkeur hebben voor realistische kunst, dat abstracte kunst in het moderne snelle informatietijdperk vluchtig is en minder goed beklijft.
Een spannend schilderij moet, net zoals topliteratuur, hoogwaardige architectuur en poëzie, iets aan de verbeelding van de ‘beschouwer’ overlaten. Veel figuratieve kunst, wat volledig is uitgesponnen, toont wat het is en laat weinig aan de verbeelding over.
Er blijkt een groot verschil tussen het waarnemingsvermogen van het ‘realistische’ oog en het ‘abstract’ getrainde oog. Wat niet direct in een bekend referentiekader is onder te brengen wordt door de massa ter zijde geschoven. Analyseren van het ‘beeld’ is een kwestie van ontwikkeling en jezelf openstellen voor hetgeen het kunstwerk aan jou over wil brengen, ook al is dat niet meteen duidelijk. We zijn in West-Europa in het periode terecht gekomen, waarin het langdurig ‘verstandelijk’ waarnemen het moet afleggen tegen het moment van de kortstondige emotie. We zijn niet meer in staat of bereid om aandachtig voorwerpen van kunst en cultuur te beschouwen en te doorgronden, zodat ze werkelijk kunnen beklijven. Dat is wat veel abstract werkende kunstenaars – zoals Marie Antoinette Courtens – op dit moment parten speelt. Degenen die wel bereid zijn tot een diepgaande beschouwing van met name de kleurrijke acryldoeken van Marie-Antoinette Courtens worden daarvoor rijkelijk beloond.
Rijkgeschakeerd palet aan technieken Als kleuter was Marie-Antoinette Courtens reeds doende om zich in picturale zin uit te drukken. De drang om zich daarin verder te bekwamen stond op vijftienjarige leeftijd onomstotelijk vast. Ze vangt op die leeftijd een opleiding aan de Academie voor Industriële Vormgeving in Eindhoven (1960 – 1965), die wordt gevolgd door een opleiding aan de Academie Sint Joost in Breda( 1967-1968). Vervolgens werkt Marie-Antoinette Courtens op de ateliers van Stanley Hayter in Parijs (1975-1976) en Albert Ribas in Barcelona (1978-1979).
Door haar brede vooropleiding heeft zij zich al vroeg meerdere technieken eigen gemaakt – die afhankelijk van de situatie en de stemming waarin ze verkeert – gedurende haar gehele kunstenaarsbestaan worden aangewend. Of het nu de fotografie, grafiek, etstechnieken, gouaches of acrylschilderijen betreft; al deze expressiemogelijkheden worden naar behoefte aangewend. De laatste jaren investeert ze de meeste energie in schilderkunst en etsen.
De wijze waarop een acryldoek schildertechnisch tot stand komt, is voor Courtens lastig om na te vertellen. Daaraan liggen vele uiteenlopende handelingen ten grondslag. Soms wordt de grove kwast of een fijn penseel ter hand genomen, maar ze brengt de verf ook wel met de palm van de hand of de vingers op en veegt zo nu en dan met een doek door de opgebrachte verf.
Vastleggen van essentie van licht en ruimte Courtens werkt een deel van het jaar in het zuiden op het Spaanse eiland Ibiza , maar ook in Nederland in haar ateliers in Amsterdam en Tilburg, alsook ieder voorjaar gedurende enkele weken in Kasterlee in België. Vaak is aan het kleurgebruik en de verdeling van het schilderij in vlakken ofwel de ruimtelijke dimensie te herleiden of het in Nederland of op Ibiza is ontstaan en gemaakt. Zo is er een serie in mediterraan rood, die je meteen aan de gloed van de neergaande Spaanse zon doet herinneren. Maar ook de ruimtelijke structuur van het werk verwijst naar het karakter van het Spaanse landschap.
De diepdonkerblauwe doeken refereren daarentegen eerder aan onheilspellende buien die zich kunnen samenpakken boven een Hollands landschap. Courtens blijkt over het vermogen te beschikken om datgene wat we ervaren aan licht en ruimte terug te brengen tot de essentie. Ze zoekt daarbij steeds vaker zowel in inhoudelijke als fysieke zin de ‘grenzen’ van het schilderij op; om de spanning tussen het licht en de ruimte vast te leggen. Met name de acryldoeken op groot formaat worden niet meer ingelijst; maar op esthetisch verantwoorde wijze worden de zijkanten van het doek mee geschilderd. Dat is niets nieuws, daarvoor kan immers ook worden verwezen naar het werk van bijvoorbeeld Mark Rothko. Echter, het op een dergelijke wijze inkaderen van het beeld is geen sinecure, want in de periferie van het doek kun je de totaalcompositie vervolmaken alsook verprutsen. De wijze waarop het doek in de randen wordt gecomplementeerd ofwel al dan niet wordt ingekaderd, heeft een aanwijsbare relatie met de ruimtelijke structuur van het werk.
Als voorbeeld daarvan kan worden verwezen naar een op de expositie gepresenteerd grootformaat acrylschilderij in rood. Het werk is te duiden als een venster op de wereld. Een stil makende confrontatie, die de mens ertoe dwingt om zijn bestaan en dat in de wereld voortdurend te observeren; en orde te scheppen in de enorme chaos. De vormen en kleuren verwaaien in dit schilderij niet, maar blijken te worden ingekaderd door een subtiele omlijning van rood. Het is een doek waarin het Spaanse licht en de ruimte wordt gevangen in de abstractie van de kleur rood.
De kleurrijke acryldoeken van Marie-Antoinette Courtens van de laatste jaren blijken na een langdurige worsteling in evenwicht te zijn gekomen. Ze blijft daarbij volharden in de door haar ingeslagen weg van de abstractie en laat zich niet van de wijs brengen door allerlei ‘modieuze’ ontwikkelingen die het wellicht voor het moment goed doen, maar die je reputatie als kunstenaar op termijn schaden.
Leo Q. Onderwater
Op zaterdag 16 februari om 17.00 uur opening en tevens presentatie van de boeken: “Marie-Antoinette Courtens, schilderijen en grafiek (1998-2007)”
Meer informatie en foto’s: Barry Dekkers - Pulchri Studio - Lange Voorhout 15 - 2514 EA Den Haag – tel: 070-346 17 35 - barry@pulchri.nl www.pulchri.nl www.courtensart@gmail.com
|
|
