Eric de Vries

De relatie tussen mens en natuur, de werking van licht en het verloop van tijd zijn belangrijke thema's in mijn fotografie.

Maar eigenlijk houd ik gewoon van kijken en op die manier te ontdekken hoe de wereld in elkaar zit. Vanuit die verwondering maak ik mijn foto's.

Bij het vertalen van de werkelijkheid naar een foto gaan dimensies verloren, maar daarvoor in de plaats ontstaat een gecomprimeerd beeld waarin deze verloren dimensies gesuggereerd kunnen worden door bijvoorbeeld de werking van standpunt, uitsnede, perspectief, contrasten, scherptediepte, sluitertijden en digitale bewerking. Met deze instrumenten kan worden gespeeld waardoor nieuwe verbanden worden gelegd tussen de elementen in of buiten het beeld.
Een foto is dus niet 'de werkelijkheid'.
Bij het fotograferen ben ik mij hiervan altijd bewust, en vanuit dit vertrekpunt ga ik op zoek naar mijn beelden.

Iets heel anders is 'de werkelijkheid van een foto'. Die heeft o.a. te maken met het materiële aspect ervan, op welke manier een foto afgedrukt wordt.
Digitale prints zijn de negatieve consequentie van de digitale fotografie. Het is, behalve als je er veel geld aan uitgeeft, moeilijk een werkelijk goede print te maken van een digitale foto. Het blijft altijd een beetje een koud ding. Daarom ben ik gaan experimenteren met fotografische etsen. Door deze techniek probeer ik het toeval en het leven terug te krijgen in de afdrukken van mijn foto's.

Sinds de Corona-periode heb ik veel gefotografeerd in de duinen rond Den Haag. Gaandeweg kristalliseerde zich daaruit een serie beeldenparen, waar de beide beelden een relatie aangaan en een nieuw landschap vormen. Deze combinaties kunnen uitgewerkt worden als fotoprint en als fotografische ets. De serie is tevens een onderzoek naar kleur, zowel digitaal bewerkt als uitgevoerd met grafische en schildertechnieken.