Anat Zehavi - I paint because I can't sing

“Realisme is saai, dus heb ik het in brand gestoken!”, Anat Zehavi.

Dertig jaar lang heb ik realistisch geschilderd. Ik verkocht goed, verbeterde mijn techniek, kreeg erkenning – maar iets in mij vervaagde. Het klinkt dramatisch, maar ik verveelde me gewoon. Ik begon mezelf af te vragen: waarom schilder ik dit eigenlijk? De pandemie was een keerpunt. Plotseling werd het moeilijk om materialen te krijgen – zelfs canvas. Dus begon ik te schilderen op hout dat ik op straat vond. De eerste figuren die ontstonden waren gedurfd, speels en vrouwelijk. En vanaf dat moment ging er een wereld voor me open. Het eerste werk in deze nieuwe serie heette 2020 – een verslagen Superman, onderuitgezakt in zijn stoel. Hij kan de wereld niet redden. Op het eerste gezicht is het grappig, maar voor mij zit er een diepe droefheid in. Daarna ging het snel. Via sociale media realiseerde ik me dat ik op een kruitvat zat. Mensen voelden zich op een manier met mijn werk verbonden die ik nooit had verwacht. Ik moest een bedrijf starten en een online winkel openen, waar ik nu houtprints verkoop – net als de originelen. Na de dood van koningin Elizabeth kreeg ik plotseling internationale aandacht. De reacties waren overweldigend – mensen van over de hele wereld begonnen prints te bestellen. Nu verkoop ik af en toe gesigneerde edities via kunstveilingen. Het is een levendige, verrassende en leuke markt.

Als iemand die nauw verbonden is met Israël, zit er vaak een politieke laag in mijn werk – en dat is niet altijd even prettig. Ik kan niet zomaar iets decoratiefs schilderen. Als er geen boodschap in zit – of op zijn minst een knipoog – komt het er gewoon niet uit. Een van de meest intense momenten kwam na 7 oktober. Plotseling kregen werken die ik in 2021 had gemaakt – zoals Reality Check met Anne Frank of Oi va Avoi met Golda Meir – een nieuwe betekenis. Ze werden meteen weer relevant. Beide werden in 2023 verkocht in een speciaal project in Tel Aviv. Sindsdien is er geen weg meer terug. Ik ga niet terug naar wat ik vroeger deed. Tegenwoordig moet mijn kunst iets te zeggen hebben – ook al is het grappig, scherp of moeilijk te verteren.

Ik ben helemaal verliefd op wat ik doe. Ik volg het nieuws en de actualiteit 24/7 – dat is mijn brandstof, mijn inspiratie. De tentoonstelling is grappig, triest, provocerend en irritant – soms allemaal tegelijk.
Je kunt meer zien op mijn website: www.anatzehavi.nl – maar niets is te vergelijken met het zien van de werken in het echt. Mensen zijn altijd verrast door hoe klein ze zijn. Ze mogen dan klein zijn, maar hun aanwezigheid is enorm. Elk detail is weloverwogen, elke penseelstreek telt.