Anka Hashin - Anachronismen

Anachronismen – een blik vanuit de toekomst op het verleden.

Anka Hashin, geboren in de Sovjet-Unie, is schrijver en beeldend kunstenaar. Ze debuteerde in 2023 met de absurdistische verhalenbundel Schrikkeljaar. ‘Een genot om te lezen. (…) Ik besefte dat de Nederlandse literatuur een originele stem rijker is’, aldus Michiel Krielaars in NRC Handelsblad. De Haagse Post schreef: ‘Een aanwinst in het al te braaf aangeharkte plantsoen der vaderlandse letteren.’ In 2025 volgde haar tweede even succesvolle verhalenbundel Poging tot Fiasco (Prometheus).

Ondertussen exposeerde ze ook haar beeldend werk, o.m. bij groepstentoonstellingen bij Speechless Artspace in Den Haag: tekeningen bij verhalen van Poesjkin, en begin dit jaar een serie schilderijen onder de titel ‘Troublezone’, samen met een installatie van de Nederlands/Zuid-Afrikaanse kunstenaar Frans van Hoek. Bij Pulchri is in augustus haar eerste solotentoonstelling te zien onder de titel ‘Anachronismen - een blik vanuit de toekomst op het verleden’ met ook nieuw werk, dat zeer recent is gemaakt tijdens een artist-in-residence verblijf bij Het Lage Noorden aan de Waddenzee.

Over haar werk zegt Hashin: ‘Veel van de schilderijen die ik toon lijken in de voorbijgaande (veelbelovende) era te spelen. Toch is mijn werk nooit eenduidig of gebonden aan één bepaalde plek of tijd. Het ambieert juist iets zelfstandigs en eigen zijn. Het zijn eerder fantasmagorieën. Je zou ook kunnen denken aan de parallelle of vervormde realiteit.

De kleuren van mijn werken zijn rustig, de lijnen sterk aanwezig, bijna brutaal. De composities zijn soms druk, soms zeer bescheiden. Een boot aan het desolate strand, een fabriek met hoge schoorstenen, een bouwplaats of een leeg plein – allemaal stralen ze een zekere weemoed uit en ontlenen hun energie aan rust. Al komt hier geen mens voor, zijn sporen zijn alom waarneembaar. Hoe dan ook, het is een mens zonder leeftijd.

Hoewel deze werken bewust geen tekenkundige nauwkeurigheid bezitten (de nonchalante vorm creëert meer ruimte voor gevoel), heb ik gekozen voor een driepuntsperspectief, zodat de toeschouwer het beeld als het ware van bovenaf of van onder kan aanschouwen.

Een blik vanuit de toekomst op het verleden is rationeel gezien een onmogelijkheid, maar in een schilderij kan alles - waar én illusie. Net zo dichtbij en ver weg als een landschap op de achtergrond in een schilderij uit het quattrocento.’