Sergey Piskunov - Maskers

Mijn artistieke werkwijze draait om het nauwkeurig onderzoeken van de menselijke aanwezigheid en de delicate spanning tussen wat wordt gezien en wat verborgen blijft. 

Hoewel ik hyperrealistisch werk, benader ik het genre niet als een weergave van technische precisie omwille van de precisie zelf. In plaats daarvan gebruik ik nauwkeurigheid als een manier om de waarneming te vertragen en de kijker uit te nodigen om met dezelfde intensiteit te kijken dat mijn eigen proces leidt. In de loop der jaren is mijn werk geleidelijk verschoven van meer illustratieve beelden naar portretten die kwetsbaarheid, stilte en emotionele rust verkennen. Deze verschuiving heeft de serie Masks tot een bepalend onderdeel van mijn recente werkwijze gemaakt.

Het idee achter de serie begon met een eenvoudige vraag: wat gebeurt er als een oppervlak een gezicht onderbreekt. Ik begon afbladderende metalen texturen op huid te schilderen, niet als decoratie maar als visuele metafoor voor de fragiele grenzen tussen onze innerlijke wereld en ons uiterlijk. Goud werd een essentieel materiaal in deze ontdekking. Het weerkaatst licht, breekt de ruimte en creëert zelfs binnen een statisch beeld een gevoel van onderbroken beweging. Elk gouden fragment wordt met de hand geschilderd, laag voor laag, waardoor ik een oppervlak kan bouwen dat zowel solide als fragiel lijkt. Goud wordt traditioneel geassocieerd met waarde en duurzaamheid, maar in de schilderijen gedraagt het zich onvoorspelbaar. Het breekt, krult, verzacht of lost op. Deze veranderlijkheid is een centraal onderdeel van het verhaal, omdat het de instabiliteit van identiteit en perceptie weerspiegelt.

Mijn werkwijze is traag en bewust repetitief. Voordat ik begin met schilderen, fotografeer ik elk model zelf, op zoek naar een kalme en ongedwongen uitdrukking. Ik bouw de compositie op door gecontroleerd licht, subtiele gebaren en een neutrale emotionele stemming. De eerste fase van het schilderen is een monochrome onderlaag die vorm en contrast vastlegt. Boven op deze basis breng ik dunne doorschijnende glazuren aan totdat het huidoppervlak stralend en levendig wordt. Pas daarna begin ik met het goud. Het is technisch veeleisend en vereist een ander werkritme, omdat elk fragment gevormd moet worden in relatie tot de structuur van het gezicht. Het laatste beeld is een dialoog tussen wat wordt onthuld en wat wordt onderbroken.

Voor de tentoonstelling in Pulchri Studio presenteer ik werken die deze verkenning van psychologische afstand en stille emotionele intensiteit voortzetten. Kijkers beschrijven de schilderijen vaak als meditatief, alsof ze een moment vastleggen dat zwevend is tussen gedachte en ademhaling. Deze reactie is betekenisvol voor mij, omdat het bevestigt dat de stilte in de beelden een eigen innerlijk verhaal genereert. De kijker wordt onderdeel van het werk door af te maken wat het masker onuitgesproken laat.

Naarmate mijn werkwijze zich ontwikkelt, streef ik ernaar het materiële vocabulaire van de serie uit te breiden terwijl ik de emotionele helderheid ervan behoud. Ik experimenteer momenteel met nieuwe reflecterende texturen, verschillende schalen en variaties in oppervlakken die de beelden naar iets onbekend terrein duwen. De intentie blijft hetzelfde: portretten creëren die de aandacht vasthouden, stilte bevorderen en laten zien hoeveel er via één fragment van het menselijke gezicht kan worden overgebracht. 

Sergey Piskunov