Marieta Reijerkerk

Marieta Reijerkerk
Archeologische observaties in beeld

In mijn werk onderzoek ik hoe tijd zich aftekent in materie en ruimte. Wat blijft er zichtbaar van wat voorbij is? Sporen, resten, texturen — ze vormen voor mij de tastbare getuigen van een voortdurend proces van ontstaan en vergaan.

Ik ben gefascineerd door wat de tijd achterlaat. Mijn werk ontstaat uit observaties van plekken waar ruimte, tijd en materie met elkaar vervlochten zijn. Tijdens mijn reizen – naar onder andere China, Mongolië, India, Mexico en Tadzjikistan – zoek ik naar landschappen en situaties waarin het verleden nog voelbaar is. Niet als reconstructie, maar als aanwezigheid: in ruïnes, in het stof, in sporen die zich aan de oppervlakte tonen.

Deze ontmoetingen vormen het beginpunt van mijn werk. Een gevonden object, een structuur in de grond, een verkleuring in een muur kan een aanleiding zijn om te onderzoeken wat blijft en wat verdwijnt. In het atelier wordt die ervaring omgezet in een proces van maken, waarin materie en handeling elkaar afwisselen. Het resultaat is nooit een directe weergave, maar een vertaling van een ervaring in tijd en ruimte.

Ik werk met uiteenlopende materialen – metaal, hout, textiel, grafiek, collage – en laat elk materiaal spreken in zijn eigen karakter en geschiedenis. De sporen van bewerking, van aanraking en van verval blijven zichtbaar. Ze vormen een gelaagde huid waarin de tijd zich nestelt.

Mijn werk lijkt soms gevonden in plaats van gemaakt. Alsof het een restant is van iets dat ooit bestond – een echo, een stil getuigenis. Wat mij boeit, is die grens tussen aanwezigheid en afdruk, tussen herinnering en verlies. In elk beeld zoek ik naar de plek waar materie de tijd vasthoudt en het verleden even oplicht in het nu.